Samotność zmniejsza dobrostan i osłabia zdrowie psychiczne

Badacze rozróżnili dwa pojęcia: , czyli subiektywne poczucie jakości relacji z innymi, oraz izolację społeczną, oznaczającą niewielką liczbę kontaktów społecznych. Oba zjawiska mogą wpływać na zdrowie, choć w odmienny sposób.

Aby lepiej zbadać zależności między samotnością a zdrowiem, naukowcy zastosowali trzy metody badawcze: analizę obserwacyjną, porównania między rodzeństwem oraz randomizację mendlowską, wykorzystującą dane genetyczne do oceny możliwych związków przyczynowych.

Analizy oparto na danych z UK Biobank oraz wynikach dużych badań genetycznych. Dzięki temu możliwe było dokładniejsze określenie, czy samotność i są powiązane z różnymi aspektami zdrowia.

Wyniki wykazały, że zarówno samotność, jak i izolacja społeczna wiążą się z gorszym oraz niższym dobrostanem. Dodatkowo samotność była związana z gorszą oceną ogólnego stanu zdrowia i częstszym występowaniem wielu chorób jednocześnie.

Badanie nie dostarczyło jednoznacznych dowodów na to, że samotność lub izolacja społeczna bezpośrednio powodują konkretne choroby fizyczne. Autorzy podkreślają jednak, takiego wpływu nie można wykluczyć i wymaga on dalszych badań.

Zdaniem naukowców samotność powinna być traktowana jako istotny problem zdrowia publicznego. Wspieranie osób samotnych lub społecznie izolowanych może przyczynić się do poprawy ich zdrowia psychicznego, dobrostanu i ogólnej kondycji zdrowotnej.

Autorzy zaznaczają, że potrzebne są kolejne badania, zwłaszcza dotyczące młodszych grup wiekowych oraz długotrwałej samotności. Uzyskane wyniki wskazują, że samotność i izolacja społeczna mają znaczenie nie tylko społeczne, lecz także zdrowotne, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w działaniach z zakresu zdrowia publicznego.